• Na de treurnis komt de trots
  • Het Nederlands elftal heeft er jarenlang mee geworsteld: strafschoppen.

    In de Veldmaat weten we inmiddels hoe dat trauma voelt. Een week nadat het eerste elftal ongelukkig struikelde in een penaltyreeks bij de De Zweef, overkwam het tweede elftal hetzelfde. Sterker nog: de manier waarop de ploeg van Ramon Kuiper maandag onderuit ging tegen Heino was zuur in het kwadraat. De ploeg kreeg in de laatste seconde van de verlenging een strafschop, maar miste. Vervolgens kwam het in de strafschoppenserie weer op matchpoint, maar opnieuw ging het mis. Weg finale, weg uitzicht op de reserve hoofdklasse. Dat in de reguliere speeltijd een glaszuivere goal werd afgekeurd vanwege buitenspel ?? zelfs bij Heino snapten ze daar niets van ?? paste helemaal in de schlemielige afloop van het seizoen voor Bon Boys. Zowel 1,2 als 3 plaatste zich voor de nacompetitie, maar geen team wist de sprong te maken.

    Het derde verloor zondag de eindstrijd van Oldenzaal 2 (3-1) en daar viel niets af te dingen. Niet goed gespeeld, verdiend verloren, klaar. Maar bij het eerste en het tweede blijft dat zure gevoel hangen dat er meer in had ingezeten. Het eerste kreeg de kansen bij De Zweef en was ook de betere ploeg, het tweede was bovenliggend ten opzichte van Heino. Niet dat er veel kansen werden afgedwongen, maar de mogelijkheden die er waren, waren voor ons. Op de (gemiste) strafschop van Heino na dan. Maar net als tegen De Zweef bleef het 0-0 en was het geluk niet aan onze zijde.

    En dus speelt het tweede volgend seizoen opnieuw in de reserve eerste klasse, het derde in de derde klasse en het eerste in de tweede klasse. Een verloren seizoen? In een eerste opwelling van teleurstelling zou je kunnen zeggen ja, maar daarmee doe je de prestaties tekort. Het eerste elftal heeft de trouwe aanhang dit seizoen mooie staaltjes voetbal laten zien. Wat alleen uitbleef was de ultieme beloning. Dat geldt ook voor het tweede, dat in de competitie ver voor Heino eindigde, maar door een ongelukkige speling van het lot nu met lege handen staat. Dat is even slikken, maar als de domper is weggespoeld, wordt het tijd om met trots terug te kijken op de prestaties van onze drie selectieteams, die alle drie het gehele seizoen om de prijzen hebben gespeeld. Het net-niet-seizoen verdient daarom toch een applaus.